سفر صموئيل الثاني الإصحاح 6 — 2 Samuel 6

שְׁמוּאֵל ב פרק ו׳

ملك داود على إسرائيل وفتح أورشليم.

  1. וַיֹּ֨סֶף ע֥וֹד דָּוִ֛ד אֶת־כׇּל־בָּח֥וּר בְּיִשְׂרָאֵ֖ל שְׁלֹשִׁ֥ים אָֽלֶף׃

    وَحَشَدَ دَاوُدُ ثَلاثِينَ أَلْفاً مِنْ صَفْوَةِ الْمُخْتَارِينَ مِنْ رِجَالِ إِسْرَائِيلَ،

    ڤَيّوسِف عود داڤِد إت كول باحور بِيِسرائيل شِلوشيم آلِف

  2. וַיָּ֣קׇם ׀ וַיֵּ֣לֶךְ דָּוִ֗ד וְכׇל־הָעָם֙ אֲשֶׁ֣ר אִתּ֔וֹ מִֽבַּעֲלֵ֖י יְהוּדָ֑ה לְהַעֲל֣וֹת מִשָּׁ֗ם אֵ֚ת אֲר֣וֹן הָאֱ-לֹהִים אֲשֶׁר־נִקְרָ֣א שֵׁ֗ם שֵׁ֣ם ה׳ צְ-בָאוֹת יֹשֵׁ֥ב הַכְּרֻבִ֖ים עָלָֽיו׃

    وَانْطَلَقَ بِهِمْ مِنْ بَعَلَةِ يَهُوذَا لِيَنْقُلُوا مِنْ هُنَاكَ تَابُوتَ عَهْدِ الرَّبِّ الْقَدِيرِ الْجَالِسِ فَوْقَ الْكَرُوبِيمِ.

    ڤَيّاقوم ڤَيّيلِخ داڤِد ڤِخول هاعام أَشِر إتّو مِبّاعَلي يِهوداه لِهاعَلوت مِشّام إيت أَرون هائلوهيم أَشِر نِقرا شيم شيم أدوناي تسِڤاءوت يوشيڤ هَكِّروڤيم عالاڤ

  3. וַיַּרְכִּ֜בוּ אֶת־אֲר֤וֹן הָאֱ-לֹהִים אֶל־עֲגָלָ֣ה חֲדָשָׁ֔ה וַיִּ֨שָּׂאֻ֔הוּ מִבֵּ֥ית אֲבִינָדָ֖ב אֲשֶׁ֣ר בַּגִּבְעָ֑ה וְעֻזָּ֣א וְאַחְי֗וֹ בְּנֵי֙ אֲבִ֣ינָדָ֔ב נֹהֲגִ֖ים אֶת־הָעֲגָלָ֥ה חֲדָשָֽׁה׃

    فَوَضَعُوا تَابُوتَ الرَّبّ (هَاشِيم) عَلَى عَرَبَةٍ جَدِيدَةٍ وَحَمَلُوهُ مِنْ بَيْتِ أَبِينَادَابَ الْقَائِمِ عَلَى التَّلَّةِ، وَكَانَ كُلٌّ مِنْ عُزَّةَ وَأَخِيُو ابْنَيْ أَبِينَادَابَ يَسُوقَانِ الْعَرَبَةَ الْجَدِيدَةَ

    ڤَيَّركيڤو إت أَرون هائلوهيم إل عَغالاه حَداشاه ڤَيِّسّاءوهو مِبّيت أَڤيناداڤ أَشِر بَغِّڤعاه ڤِعُزّا ڤِأَحيو بِني أَڤيناداڤ نوهَغيم إت هاعَغالاه حَداشاه

  4. וַיִּשָּׂאֻ֗הוּ מִבֵּ֤ית אֲבִֽינָדָב֙ אֲשֶׁ֣ר בַּגִּבְעָ֔ה עִ֖ם אֲר֣וֹן הָאֱ-לֹהִים וְאַחְי֕וֹ הֹלֵ֖ךְ לִפְנֵ֥י הָאָרֽוֹן׃

    الَّتِي عَلَيْهَا تَابُوتُ الرَّبّ (هَاشِيم). وَكَانَ أَخِيُو يَسِيرُ أَمَامَ التَّابُوتِ،

    ڤَيِّسّاءوهو مِبّيت أَڤيناداڤ أَشِر بَغِّڤعاه عِم أَرون هائلوهيم ڤِأَحيو هوليخ لِفني هاآرون

  5. וְדָוִ֣ד ׀ וְכׇל־בֵּ֣ית יִשְׂרָאֵ֗ל מְשַֽׂחֲקִים֙ לִפְנֵ֣י ה׳ בְּכֹ֖ל עֲצֵ֣י בְרוֹשִׁ֑ים וּבְכִנֹּר֤וֹת וּבִנְבָלִים֙ וּבְתֻפִּ֔ים וּבִמְנַעַנְעִ֖ים וּֽבְצֶלְצֱלִֽים׃

    وَدَاوُدُ وَسَائِرُ مُرَافِقِيهِ مِنَ الإِسْرَائِيلِيِّينَ يَعْزِفُونَ أَمَامَ الرَّبِّ عَلَى كُلِّ أَنْوَاعِ الآلاتِ الْمَصْنُوعَةِ مِنْ خَشَبِ السَّرْوِ، كَالْعِيدَانِ وَالرَّبَابِ والدُّفُوفِ وَالْجُنُوكِ وَالصُّنُوجِ.

    ڤِداڤِد ڤِخول بيت يِسرائيل مِساحَقيم لِفني أدوناي بِخول عَتسي بِروشيم أوڤِخِنّوروت أوڤِنڤاليم أوڤِتُپّيم أوڤِمناعَنعيم أوڤِتسِلتسِليم

  6. וַיָּבֹ֖אוּ עַד־גֹּ֣רֶן נָכ֑וֹן וַיִּשְׁלַ֨ח עֻזָּ֜ה אֶל־אֲר֤וֹן הָֽאֱ-לֹהִים וַיֹּ֣אחֶז בּ֔וֹ כִּ֥י שָֽׁמְט֖וּ הַבָּקָֽר׃

    وَعِنْدَمَا بَلَغُوا بَيْدَرَ نَاخُونَ تَعَثَّرَتِ الثِّيرَانُ الَّتِي تَجُرُّ الْعَرَبَةَ، فَمَدَّ عُزَّةُ يَدَهُ وَأَمْسَكَ تَابُوتَ الرَّبِّ خَوْفاً عَلَيْهِ مِنَ السُّقُوطِ.

    ڤَيّاڤوءو عَد غورِن ناخون ڤَيِّشلَح عُزّاه إل أَرون هائلوهيم ڤَيّوحِز بو كي شامطو هَبّاقار

  7. וַיִּֽחַר־אַ֤ף ה׳ בְּעֻזָּ֔ה וַיַּכֵּ֥הוּ שָׁ֛ם הָאֱ-לֹהִים עַל־הַשַּׁ֑ל וַיָּ֣מׇת שָׁ֔ם עִ֖ם אֲר֥וֹן הָאֱ-לֹהִים

    فَاحْتَدَمَ غَضَبُ الرَّبِّ عَلَيْهِ، وَأَهْلَكَهُ لأَجْلِ جَسَارَتِهِ وَجَهْلِهِ، فَمَاتَ هُنَاكَ بِجِوَارِ التَّابُوتِ.

    ڤَيّيحَر أَف أدوناي بِعُزّاه ڤَيَّكّيهو شام هائلوهيم عَل هَشَّل ڤَيّاموت شام عِم أَرون هائلوهيم

  8. וַיִּ֣חַר לְדָוִ֔ד עַל֩ אֲשֶׁ֨ר פָּרַ֧ץ ה׳ פֶּ֖רֶץ בְּעֻזָּ֑ה וַיִּקְרָ֞א לַמָּק֤וֹם הַהוּא֙ פֶּ֣רֶץ עֻזָּ֔ה עַ֖ד הַיּ֥וֹם הַזֶּֽה׃

    فَشَقَّ الأَمْرُ عَلَى دَاوُدَ لأَنَّ الرَّبَّ أَهْلَكَ عُزَّةَ وَأَبَادَهُ. وَدَعَا ذَلِكَ الْمَوْضِعَ فَارَصَ عُزَّةَ (وَمَعْنَاهُ انْكِسَارُ عُزَّةَ) إِلَى هَذَا الْيَوْمِ.

    ڤَيّيحَر لِداڤِد عَل أَشِر پارَتس أدوناي پيرِتس بِعُزّاه ڤَيِّقرا لَمّاقوم هاهو پيرِتس عُزّاه عَد هَيّوم هَزّيه

  9. וַיִּרָ֥א דָוִ֛ד אֶת־ה׳ בַּיּ֣וֹם הַה֑וּא וַיֹּ֕אמֶר אֵ֛יךְ יָב֥וֹא אֵלַ֖י אֲר֥וֹן ה׳

    وَانْتَابَ دَاوُدَ الْخَوْفُ مِنَ الرَّبِّ وَقَالَ: «كَيْفَ آخُذُ تَابُوتَ الرَّبِّ عِنْدِي؟»

    ڤَيّيرا داڤِد إت أدوناي بَيّوم هاهو ڤَيّومِر إيخ ياڤو إيلَي أَرون أدوناي

  10. וְלֹא־אָבָ֣ה דָוִ֗ד לְהָסִ֥יר אֵלָ֛יו אֶת־אֲר֥וֹן ה׳ עַל־עִ֣יר דָּוִ֑ד וַיַּטֵּ֣הוּ דָוִ֔ד בֵּ֥ית עֹבֵֽד־אֱדֹ֖ם הַגִּתִּֽי׃

    وَلَمْ يُرِدْ أَنْ يَنْقُلَ تَابُوتَ الرَّبِّ إِلَيْهِ فِي مَدِينَةِ دَاوُدَ، فَأَوْدَعَهُ بَيْتَ عُوبِيدَ أَدُومَ الْجَتِّيِّ.

    ڤِلو آڤاه داڤِد لِهاسير إيلاڤ إت أَرون أدوناي عَل عير داڤِد ڤَيَّطّيهو داڤِد بيت عوڤيد إدوم هَغِّتّي

  11. וַיֵּ֩שֶׁב֩ אֲר֨וֹן ה׳ בֵּ֣ית עֹבֵ֥ד אֱדֹ֛ם הַגִּתִּ֖י שְׁלֹשָׁ֣ה חֳדָשִׁ֑ים וַיְבָ֧רֶךְ ה׳ אֶת־עֹבֵ֥ד אֱדֹ֖ם וְאֶת־כׇּל־בֵּיתֽוֹ׃

    وَمَكَثَ التَّابُوتُ فِي بَيْتِ عُوبِيدَ ثَلاثَةَ أَشْهُرٍ، وَبَارَكَ الرَّبُّ عُوبِيدَ وَكُلَّ أَهْلِ بَيْتِهِ.

    ڤَيّيشِڤ أَرون أدوناي بيت عوڤيد إدوم هَغِّتّي شِلوشاه حُداشيم ڤَيڤارِخ أدوناي إت عوڤيد إدوم ڤِئت كول بيتو

  12. וַיֻּגַּ֗ד לַמֶּ֣לֶךְ דָּוִד֮ לֵאמֹר֒ בֵּרַ֣ךְ ה׳ אֶת־בֵּ֨ית עֹבֵ֤ד אֱדֹם֙ וְאֶת־כׇּל־אֲשֶׁר־ל֔וֹ בַּעֲב֖וּר אֲר֣וֹן הָאֱ-לֹהִים וַיֵּ֣לֶךְ דָּוִ֗ד וַיַּ֩עַל֩ אֶת־אֲר֨וֹן הָאֱ-לֹהִים מִבֵּ֨ית עֹבֵ֥ד אֱדֹ֛ם עִ֥יר דָּוִ֖ד בְּשִׂמְחָֽה׃

    وَقِيلَ لِدَاوُدَ إِنَّ الرَّبَّ بَارَكَ بَيْتَ عُوبِيدَ أَدُومَ وَجَمِيعَ مَالَهُ بِفَضْلِ تَابُوتِ الرَّبِّ، فَمَضَى دَاوُدُ وَأَحْضَرَ تَابُوتَ الرَّبِّ مِنْ بَيْتِ عُوبِيدَ أَدُومَ إِلَى مَدِينَةِ دَاوُدَ بِبَهْجَةٍ.

    ڤَيُّغَّد لَمّيلِخ داڤِد ليمور بيرَخ أدوناي إت بيت عوڤيد إدوم ڤِئت كول أَشِر لو باعَڤور أَرون هائلوهيم ڤَيّيلِخ داڤِد ڤَيّاعَل إت أَرون هائلوهيم مِبّيت عوڤيد إدوم عير داڤِد بِسِمحاه

  13. וַיְהִ֗י כִּ֧י צָעֲד֛וּ נֹשְׂאֵ֥י אֲרוֹן־ה׳ שִׁשָּׁ֣ה צְעָדִ֑ים וַיִּזְבַּ֥ח שׁ֖וֹר וּמְרִֽיא׃

    وَكَانَ كُلَّمَا خَطَا حَامِلُو التَّابُوتِ سِتَّ خَطْوَاتٍ يْذبَحُ دَاوُدُ ثَوْراً وَعِجْلاً مَعْلُوفاً.

    ڤَيهي كي تساعَدو نوسِئي أَرون أدوناي شِشّاه تسِعاديم ڤَيِّزبَح شور أومِري

  14. וְדָוִ֛ד מְכַרְכֵּ֥ר בְּכׇל־עֹ֖ז לִפְנֵ֣י ה׳ וְדָוִ֕ד חָג֖וּר אֵפ֥וֹד בָּֽד׃

    وَرَاحَ دَاوُدُ يَرْقُصُ بِكُلِّ قُوَّتِهِ فِي حَضْرَةِ الرَّبِّ وَهُوَ مُتَنَطِّقٌ بِأَفُودٍ مِنْ كَتَّانٍ.

    ڤِداڤِد مِخَركير بِخول عوز لِفني أدوناي ڤِداڤِد حاغور إيفود باد

  15. וְדָוִד֙ וְכׇל־בֵּ֣ית יִשְׂרָאֵ֔ל מַעֲלִ֖ים אֶת־אֲר֣וֹן ה׳ בִּתְרוּעָ֖ה וּבְק֥וֹל שׁוֹפָֽר׃

    وَهَكَذا نَقَلَ دَاوُدُ وَكُلُّ إِسْرَائِيلَ تَابُوتَ الرَّبِّ وَسَطَ الْهُتَافِ وَأَصْوَاتِ الأَبْوَاقِ.

    ڤِداڤِد ڤِخول بيت يِسرائيل ماعَليم إت أَرون أدوناي بِتروعاه أوڤِقول شوفار

  16. וְהָיָה֙ אֲר֣וֹן ה׳ בָּ֖א עִ֣יר דָּוִ֑ד וּמִיכַ֨ל בַּת־שָׁא֜וּל נִשְׁקְפָ֣ה ׀ בְּעַ֣ד הַחַלּ֗וֹן וַתֵּ֨רֶא אֶת־הַמֶּ֤לֶךְ דָּוִד֙ מְפַזֵּ֤ז וּמְכַרְכֵּר֙ לִפְנֵ֣י ה׳ וַתִּ֥בֶז ל֖וֹ בְּלִבָּֽהּ׃

    وَلَمَّا دَخَلَ مَوْكِبُ تَابُوتِ الرَّبِّ مَدِينَةَ دَاوُدَ، أَطَلَّتْ مِيكَالُ بِنْتُ شَاوُلَ مِنَ الْكَوَّةِ، وَشَاهَدَتِ الْمَلِكَ دَاوُدَ يَقْفِزُ وَيَرْقُصُ فِي حَضْرَةِ الرَّبِّ، فَاحْتَقَرَتْهُ فِي نَفْسِهَا.

    ڤِهاياه أَرون أدوناي با عير داڤِد أوميخَل بَت شاءول نِشقِفاه بِعَد هاحَلّون ڤَتّيري إت هَمّيلِخ داڤِد مِفَزّيز أومِخَركير لِفني أدوناي ڤَتّيڤِز لو بِلِبّاه

  17. וַיָּבִ֜אוּ אֶת־אֲר֣וֹן ה׳ וַיַּצִּ֤גוּ אֹתוֹ֙ בִּמְקוֹמ֔וֹ בְּת֣וֹךְ הָאֹ֔הֶל אֲשֶׁ֥ר נָטָה־ל֖וֹ דָּוִ֑ד וַיַּ֨עַל דָּוִ֥ד עֹל֛וֹת לִפְנֵ֥י ה׳ וּשְׁלָמִֽים׃

    ثُمَّ أَدْخَلُوا تَابُوتَ الرَّبِّ إِلَى الْخَيْمَةِ الَّتِي نَصَبَهَا دَاوُدُ، وَأَقَامُوهُ فِي وَسَطِهَا وَقَرَّبَ دَاوُدُ مُحْرَقاتٍ أَمَامَ الرَّبِّ، وَذَبَائِحَ سَلامٍ.

    ڤَيّاڤيءو إت أَرون أدوناي ڤَيَّتّسيغو أوتو بِمقومو بِتوخ هاءوهِل أَشِر ناطاه لو داڤِد ڤَيّاعَل داڤِد عولوت لِفني أدوناي أوشِلاميم

  18. וַיְכַ֣ל דָּוִ֔ד מֵהַעֲל֥וֹת הָעוֹלָ֖ה וְהַשְּׁלָמִ֑ים וַיְבָ֣רֶךְ אֶת־הָעָ֔ם בְּשֵׁ֖ם ה׳ צְ-בָאוֹת

    وَحِينَ فَرَغَ دَاوُدُ مِنْ إِصْعَادِ الْمُحْرَقَاتِ وَذَبَائِحِ السَّلامِ بَارَكَ الشَّعْبَ بِاسْمِ الرَّبِّ الْقَدِيرِ.

    ڤَيخَل داڤِد ميهاعَلوت هاعولاه ڤِهَشِّلاميم ڤَيڤارِخ إت هاعام بِشيم أدوناي تسِڤاءوت

  19. וַיְחַלֵּ֨ק לְכׇל־הָעָ֜ם לְכׇל־הֲמ֣וֹן יִשְׂרָאֵל֮ לְמֵאִ֣ישׁ וְעַד־אִשָּׁה֒ לְאִ֗ישׁ חַלַּ֥ת לֶ֙חֶם֙ אַחַ֔ת וְאֶשְׁפָּ֣ר אֶחָ֔ד וַאֲשִׁישָׁ֖ה אֶחָ֑ת וַיֵּ֥לֶךְ כׇּל־הָעָ֖ם אִ֥ישׁ לְבֵיתֽוֹ׃

    وَوَزَّعَ عَلَى كُلِّ وَاحِدٍ مِنَ الإِسْرَائِيلِيِّينَ، رِجَالاً وَنِسَاءً، رَغِيفَ خُبْزٍ وَكَأْسَ خَمْرٍ وَقُرْصَ زَبِيبٍ، ثُمَّ تَوَجَّهَ كُلُّ وَاحِدٍ إِلَى بَيْتِهِ.

    ڤَيحَلّيق لِخول هاعام لِخول هَمون يِسرائيل لِميئيش ڤِعَد إشّاه لِئيش حَلَّت ليحِم أَحَت ڤِئشپار إحاد ڤاأَشيشاه إحات ڤَيّيلِخ كول هاعام إيش لِڤيتو

  20. וַיָּ֥שׇׁב דָּוִ֖ד לְבָרֵ֣ךְ אֶת־בֵּית֑וֹ {ס} וַתֵּצֵ֞א מִיכַ֤ל בַּת־שָׁאוּל֙ לִקְרַ֣את דָּוִ֔ד וַתֹּ֗אמֶר מַה־נִּכְבַּ֨ד הַיּ֜וֹם מֶ֣לֶךְ יִשְׂרָאֵ֗ל אֲשֶׁ֨ר נִגְלָ֤ה הַיּוֹם֙ לְעֵינֵי֙ אַמְה֣וֹת עֲבָדָ֔יו כְּהִגָּל֥וֹת נִגְל֖וֹת אַחַ֥ד הָרֵקִֽים׃

    وَرَجَعَ دَاوُدُ لِيُبَارِكَ أَهْلَ بَيْتِهِ، فَخَرَجَتْ مِيكَالُ بِنْتُ شَاوُلَ لِلِقَائِهِ قَائِلَةً: «مَا كَانَ أَعْظَمَ مَلِكَ إِسْرَائِيلَ الْيَوْمَ، حِينَ اسْتَعْرَضَ نَفْسَهُ أَمَامَ عُيُونِ إِمَاءِ خُدَّامِهِ، كَمَا يَسْتَعْرِضُ أَحَدُ السُّفَهَاءِ نَفْسَهُ».

    ڤَيّاشوڤ داڤِد لِڤاريخ إت بيتو ڤَتّيتسي ميخَل بَت شاءول لِقرَت داڤِد ڤَتّومِر ماه نِخبَد هَيّوم ميلِخ يِسرائيل أَشِر نِغلاه هَيّوم لِعيني أَمهوت عَڤاداڤ كِهِغّالوت نِغلوت أَحَد هاريقيم

  21. וַיֹּ֣אמֶר דָּוִד֮ אֶל־מִיכַל֒ לִפְנֵ֣י ה׳ אֲשֶׁ֨ר בָּחַר־בִּ֤י מֵֽאָבִיךְ֙ וּמִכׇּל־בֵּית֔וֹ לְצַוֺּ֨ת אֹתִ֥י נָגִ֛יד עַל־עַ֥ם ה׳ עַל־יִשְׂרָאֵ֑ל וְשִׂחַקְתִּ֖י לִפְנֵ֥י ה׳

    فَأَجَابَهَا دَاوُدُ: «إِنَّمَا احْتَفَلْتُ فِي حَضْرَةِ الرَّبِّ الَّذِي اخْتَارَنِي دُونَ أَبِيكِ وَدُونَ أَيٍّ مِنْ أَهْلِ بَيْتِهِ لِيُقِيمَنِي رَئِيساً عَلَى شَعْبِ الرَّبِّ إِسْرَائِيلَ.

    ڤَيّومِر داڤِد إل ميخَل لِفني أدوناي أَشِر باحَر بي ميآڤيخ أومِكّول بيتو لِتسَڤّوت أوتي ناغيد عَل عَم أدوناي عَل يِسرائيل ڤِسيحَقتي لِفني أدوناي

  22. וּנְקַלֹּ֤תִי עוֹד֙ מִזֹּ֔את וְהָיִ֥יתִי שָׁפָ֖ל בְּעֵינָ֑י וְעִם־הָֽאֲמָהוֹת֙ אֲשֶׁ֣ר אָמַ֔רְתְּ עִמָּ֖ם אִכָּבֵֽדָה׃

    وَإِنِّي لأَتَصَاغَرُ دُونَ ذَلِكَ وَأَكُونُ وَضِيعاً فِي عَيْنَيْ نَفْسِي، وَلَكِنِّي أَتَمَجَّدُ عِنْدَ الإِمَاءِ اللَّوَاتِي ذَكَرْتِهِنَّ».

    أونِقَلّوتي عود مِزّوت ڤِهاييتي شافال بِعيناي ڤِعِم هاأَماهوت أَشِر آمَرت عِمّام إكّاڤيداه

  23. וּלְמִיכַל֙ בַּת־שָׁא֔וּל לֹא־הָ֥יָה לָ֖הּ יָ֑לֶד עַ֖ד י֥וֹם מוֹתָֽהּ׃ {פ}

    وَلَمْ تُنْجِبْ مِيكَالُ بِنْتُ شَاوُلَ وَلَداً إِلَى يَوْمِ مَوْتِهَا.

    أولِميخَل بَت شاءول لو هاياه لاه يالِد عَد يوم موتاه